Alkoholizm jest chorobą :

• pierwotną, czyli taką ,która nie jest efektem innych chorób,

• przewlekłą, tzn rozwija się stopniowo przez długi czas,

• postępującą , nigdy samoistnie nie ulega poprawie.

Alkoholizm niesie właściwe sobie i łatwe do przewidzenia stresy, które oddziaływają na rodzinę i wywołują specyficzne zaburzenia .Choroba czyni alkoholika tak ułomnym, że staje się on niezdolny do prawidłowego spełnienia swojej roli i zaspokajania potrzeb rodziny(męża, syna, ojca, matki…)

Aby uzupełnić ten brak i podtrzymać swoje funkcjonowanie, rodzina zaczyna stosować zastępcze środki zaradcze, wynajduje własne środki na przetrwanie.

Rozwój uzależnienia i towarzyszący mu proces rozpadu rodziny nie zostaną zatrzymane , dopóki rodzina nie nauczy się nowych sposobów reagowania na stres wynikający z alkoholizmu.

W początkowym stadium choroby , rodzina nie rozpozna problemu. Następnie upatruje źródeł problemów w innych sprawach (praca, brak pieniędzy, dzieci , teściowa…).Przekonują członkowie rodziny samych siebie, że problem nie istnieje ( przecież wszyscy piją, był Sylwester…).Kiedy rodzina rozpoznaje problem, próbuje go ukryć, członkowie rodziny wzajemnie się oskarżają. Lęk, pretensje, brak zaufania, poczucie winy, urazy – wymykają się spod kontroli i zajmują miejsce dobrych uczuć. Członkowie rodziny alkoholika uważają, że ich problem ze zdrowiem fizycznym są problemami pierwotnymi i szukają ulgi w środkach przeciwbólowych i poradach medycznych. W końcu członkowie rodziny są równie pochłonięci alkoholizmem , jak sam alkoholik, choć mogą nie rozpoznawać faktu choroby alkoholowej jako źródła ich problemów. Zachowania członków rodziny są dostosowane do zachowania alkoholika a ich celem jest próba kontrolowania picia i związanych z piciem sytuacji. Rodzina wierzy, że jeśli uda się kontrolować picie to wszystko będzie w porządku. Kiedy przekonuje się ,że kontrolowanie ilości, częstotliwości , czasu ani miejsca picia jest niemożliwe , próbuje zapanować nad przyczynami picia. Dzieci mogą uznać, że to one są przyczynami picia. Próby usunięcia problemu nic nie dają. Alkoholik pije nie dlatego, że jest zmęczony zestresowany pracą, że są niegrzeczne dzieci – pije, ponieważ jest uzależniony i zależności tej nie jest w stanie kontrolować ani on sam , ani rodzina.

Aby uchronić rodzinę przed kłopotami, brakiem bezpieczeństwa finansowego, wstydem , bólem , rozpadem – jej członkowie usprawiedliwiają alkoholika, kryją , przyjmują wymówki, tłumaczenia. Rodzina nie wie, że alkoholizm jest chorobą pierwotną , postępującą , bez leczenia będzie coraz gorzej. W obawie przed bolesnością kontaktu członkowie rodziny zamykają się przed sobą nawzajem i donoszą się z rezerwą . Wycofują się z kontaktów z osobami spoza rodziny, nie chcą ,aby ich "wstydliwy" problem nie wyszedł na jaw. We wszystkich płaszczyznach życia rodzinnego charakteryzuje brak konsekwencji, stabilności , zaufania. Dopóki członkowie rodziny nie rozpoznają prawdziwego źródła i nie nauczą się nowych sposobów rozwiązywania , nie będą w stanie przerwać procesu choroby w ich własnym życiu. Złość, wina, urazy , niepokój , da się chwilowo okiełznać , ale jeśli nie będzie się leczyć , wymkną się spod kontroli. Rezultatem może być ciężka depresja, poczucie zupełnej beznadziejności sytuacji. Dzieci znajdują własne metody radzenia sobie z sytuacją i przetrwaniem w domu. Rozwijają własną odmianę osobistej mocy, która daje im poczucie bezpieczeństwa i własnej wartości . Jednak owa moc cenna i użyteczna w dzieciństwie może stać się źródłem problemów w późniejszym życiu. Kiedy dzieci dawały wyraz emocjom , to Albo je ignorowano, albo karcono. Jako osoby dorosłe nie są w stanie wyrażać swoich uczuć, a może nie SA w stanie ich doczuwać!

Instruktor terapii uzależnień

Marianna Sacewicz